روزهای آفتابی...شبهای مهتابی

درد دلی با حضرت استاد

درد دلی با حضرت استاد

شاید برای شما «حضرت استاد » نامی آشنا نباشد اما برای شاگردان درس خارج حضرت آقا ، پر آوازه است …

حضرت استاد

رهبر عزیزتر از جانم هیچ‌میدانی چقدر دلتنگیم‌

بخدا که از بعد از کرونا ،دلتنگ کلاسهای درس خارج و آن احادیث اخلاقی اول درست بودیم

مدام خدا خدا میکردیم ، پیام شروع کلاسهایت برایمان بیاید و آن چهره ی نورانی را بعد از مدتها از فاصله نزدیک می‌دیدیم ، که به هنگام ورود به مجلس درس ملیحانه می‌خندید و با خودش صبح بخیری به شاگردانش روانه میکرد

حقیقتا طلاب خواهر درس خارج آقا ،خوب می فهمند ، آن چهره ی خندان احوال پرس و دست کریمانه ای که قبل از جلوس بر کرسی تدریس ، به سمت خواهران بلند می‌ شد یعنی چه⁉️

وآن حس غرور که چقدر آقا حواسش به همه چی هست حتی به ما خواهران در کلاس درس که یه گوشه ای نشستیم و با یک دست حجاب گرفتیم وبا دست دیگر تلاش میکنیم از مباحث حضرت استاد نت برداری کنیم …

در میدان انقلاب ،پای رزم شبانه بودیم که شاعری از آخرین دیدارش با رهبر شهیدمان در محفل شعر چند وقت پیش سخن گفت آنجا بود که بغضم ترکید ..ای کاش ما هم شاعر بودیم تا به محفلت دعوت می شدیم

آه از این درد ….. و از این دلتنگی …

میدانم

خوب میدانم که رهبر شهیدمان به بالاترین درجه سعادت رسیده است و همچو جد بزرگوارش

فـزت بـرب الکعبـه شــــده است. اما این قلب است دیگر چه می شود کرد شکسته شده و فغان از این شکستن

که دهم ماه رمضان چقد شبیه دهم محرم شد

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

قضا و قدر الهی و اراده ی انسان

اگر خداوند قضا و قدر را تعیین کرده باشد، پس انسان‌ها چطور می‌توانند آزادانه عمل کند؟!

بیشتر این پرسش‌ها یا شبهات، به خاطر عدم اطلاع صحیح از اصول و قواعد، و نیز معانی نادرست برای واژگان، و هم چنین گمان‌های باطل در ذهن پدید می‌آیند!

●- آن که می‌پرسد: «اگر خداوند قضا و قدر را تعیین کرده باشد …»، یعنی: وجود خداوند سبحان را قبول دارد، اکنون راجع به فعل او، می‌پرسد! او باید از خود بپرسد: «اگر آن که خالق، مالک و ربّ است، قضا و قدر را تعیین نکرده باشد، پس چه کسی باید تعیین کند؟!» - و کسی که وجود خدا را قبول ندارد، نباید از قضا و قدر إلهی سخن بگوید؛ ولی باید تفکر نماید که چه کسی عالم هستی و تمامی عناصر و اجزای آن را اینگونه عالمانه، حکیمانه و با اندازه‌های معلوم (علمی) پدید آورده است؟!

قَدر

«قَدر»، یعنی “اندازه” - چنان که می‌پرسید: وزن این کالا چه قدر است؟ یا طول این مسیر چقدر است؟ یا فاصلۀ زمین تا خورشید چقدر است؟ یا وزن شما چقدر است؟

آیا چیزی وجود دارد که اندازه‌های معلوم (علمی) نداشته باشد؟! آیا جز آن کسی که پدید می‌آورد، کسی می‌تواند برای پدیدۀ او [مخلوق او]، اندازه‌گذاری کند؟! فرض کنید که پدید آورندۀ خورشید، ماه، زمین، انسان‌ها و سایر موجودات، خداوند خالق باشد، اما اندازه‌های معلومی برای پدیده‌ها نگذاشته باشد، یا دیگری اندازه بگذارد! لذا فرمود: «إِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْنَاهُ بِقَدَرٍ - مائیم که هر چیزی را به [با] اندازه آفریدیم» (القمر، 49)

به لحاظ علمی، شناخته‌ایم که بادها، ابرها را به هم می‌رسانند و متراکم می‌سازند و با مهیا شدن علل دیگر، باران می‌بارد؛ حال اگر این بارش باران، اندازه نداشته باشد، علمی نباشد، محاسبه شده نباشد، چه اتفاقی می‌افتد؟! لذا فرمود:

«وَأَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً بِقَدَرٍ فَأَسْكَنَّاهُ فِي الْأَرْضِ وَإِنَّا عَلَى ذَهَابٍ بِهِ لَقَادِرُونَ» (المؤمنون، 18)

- و از آسمان آبی به اندازه (علمی و معين) نازل كرديم و آن را در زمين ساكن نموديم و ما بر بردن آن كاملا قادريم.

قادر نیز یعنی اندازه‌گذار. خدا قادر است، با خدا قوی است، متفاوت می‌باشد.

وجود ما و هر کاری که می‌کنیم نیز اندازه‌هایی دارد که هر چند خودمان تعیین نماییم، مبتنی بر اندازه‌های تعیین شده در خلقت می‌باشد؛ چنان که پس از مطالعه و شناخت اندازه‌های زمینی معین برای ساخت - استحکام آن - خاکی یا سنگی بودن آن - فاصله‌اش با آب‌های زیر زمینی؛ و هم چنین اندازه‌های مصالح مانند: تیرآهن، بتون و گچ، و نیز اندازه‌هایی که برای طول و عرض و ارتقاع یک ساختمان لازم داریم، بنایی را طراحی نموده و روی آن زمین می‌سازیم.

آیا می‌توانید کاری را بدون اندازه به انجام رسانید؟ آیا می‌توانید زراعتی بدون اندازه داشته باشید؟ آیا می‌توانید کالایی را بدون اندازه‌های علمی معین بسازید؟! آیا کسی می‌تواند بدون اندازه به دیگران نیکی یا بدی نماید؟!

اجرای “عدل و قسط” نیز مبتنی بر اندازه‌ها (مقدرات) می‌باشد و اگر این اندازه‌ها نباشند، هیچ حقوقی وضع نمی‌شود که در رعایت آنها “عدل و قسط” محقق گردد.

“ظلم” نیز خروج از “اندازه‌ها"ی تعیین شده برای “عدل و قسط” می‌باشد؛ خواه ظلم به خود باشد، یا به دیگران، یا حتی به طبیعت. لذا به بندگان مؤمنش که دوست دارند تحت تعلیم و تربیت إلهی باشند تا به رشد، کمال و درجات قُرب برسند، فرمود:

«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ لِلَّهِ شُهَدَاءَ بِالْقِسْطِ وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلَّا تَعْدِلُوا اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ» (المائدة، 8)

ای اهل ایمان! همواره [در همه امور] قیام کننده برای خدا و گواهان به قسط (عدل) باشید. و نباید دشمنی با گروهی شما را بر آن دارد که عدالت نورزید؛ عدالت را رعایت کنید که آن به پرهیزکاری نزدیک‌تر است. و از خدا پروا کنید؛ زیرا خدا به آنچه انجام می‌دهید آگاه است.

قضا

«قضا»، یعنی: «حتمی شدن وقوع امری»؛ و مستلزم فراهم شدن تمامی اندازه‌ها (مقدرات) برای پدید آمدن یا وقوع امری می‌باشد؛ بنابراین، «قضا»، پس از “قدر» حتمی و واقع می‌شود.

به عنوان مثال: اگر یک لیتر آب را در ظرفی که حرارت را می‌گیرد و پخش می‌کند، روی شعلۀ آتشی که بیش از صد درجه حرارت دارد، و فشار معینی قرار دهید، به نقطۀ جوش رسیدن آب این ظرف، پس از دقایقی، حتمی می‌باشد، یعنی «قضا» می‌شود.

به عنوان مثالی دیگر: احکام إلهی، همه مقدرات (اندازه‌ها) می‌باشند؛ هر گاه به این احکام عمل شود، یا عمل نشود، نتایج حتمی دارد که به آن «قضا» گفته می‌شود.

اگر گروهی، روی خط زلزله، خانه‌های سست بنیانی بسازند (مقدرات)، پس از وقوع زلزله‌ای با ریشتر کم، تخریب آن خانه‌ها و خسارات و تلفات، حتمی «قضا» می‌شود. در ژاپن، زلزله‌های بالاتر از شش ریشتر نیز تخریب و تلفات زیادی ندارد، اما همین مقدار زلزله، در ایران، پاکستان، ترکیه و هندوستان، مناطقی را ویران می‌سازد و صدها کشته بر جای می‌گذارد!

به عنوان مثالی دیگر در رفتارها: امیر المؤمنین، امام علی علیه اسلام فرمودند: «ألکِذْبُ عَیْبٌ فاضِحٌ - دروغگویى عیبى رسوا کننده است» (بحارالانوار ج ۶۶ ص ۳۱۳)؛ یعنی: «رسوایی، قضای حتمی دروغگویی می‌باشد».

آزادی در عمل

یکی از واژگانی که بسیار مورد سوء استفاده قرار گرفته است، “آزادی” می‌باشد. انسان جاهل (نادان و بی‌خرد) و نیز متکبر، گمان می‌کند که در هر امری آزاد است یا باید آزادی داشته باشد!

کدام “آزادی"، در حالی که خالق، اندازه‌گذار، مالک و ربّ (صاحب اختیار) هیچ چیزی نیستیم؟! مضافاً بر این که همین آزادی‌های نسبی نیز محدود به اندازه‌ها و قوانین می‌باشند.

اگر انسان “آزادی” داشت، پیری، بیماری و مرگ را از خود دور می‌کرد - اگر “آزادی” داشت، قوانین جبری علّی (علت و معلول) را از میان برمی داشت - اگر “آزادی” داشت، می‌توانست هر کاری که دوست دارد انجام دهد و به همان نتیجه‌ای که مطلوب اوست، برسد! به عنوان مثال: از بلندی بپرد و آسیب نبیند!

انسان به خودش قوۀ “اختیار و آزادی” نداده است که اندازۀ آن را نیز خودش معین سازد؛ لذا برخورداری از قوای “اختیار و آزادی” نیز “جبری” می‌باشد؛ چنان که همین مقدار آزادی نیز پس از مرگ، از انسان گرفته می‌شود!

“اختیار و آزادی انسان"، فقط در “امکان انتخاب” او می‌باشد و انتخاب نیز وقتی صورت می‌پذیرد که آدمی دو یا چند گزینه داشته باشد و بتواند یکی را انتخاب نماید. اگر کسی برای رفتن و رسیدن به مقصدی، یک راه بیشتر پیش رو نداشته باشد، دیگر انتخابی نخواهد داشت.

خداوند سبحان، به انسان اختیار داده که بین او و إله‌های دروغین و باطل، یکی را انتخاب نماید - بین دین او و ادیان ساختۀ بشر، یکی را انتخاب کند - بین انجام امر او و اطاعات از طاغوت‌ها، شیاطین و هوای نفس، یکی را انتخاب کند - بین سرپرستی او و ولایت شیاطین جنّ و انس، یکی را انتخاب کند؛ چرا که این انتخاب‌ها ممکن می‌باشند؛ اینها همه اندازه‌ها (مقدراتی) است که آدمی می‌تواند خودش را در آنها قرار دهد، اما پس از انتخاب، نتایجش چه رستگاری ابدی باشد و چه عذاب ابدی، “قضای الهی” می‌باشد؛ یعنی حتماً واقع می‌شود.

در مثال مادی: تشنگی بر شما غالب شده است؛ ابتدا انتخاب می‌کنید که تشنگی را با نوشیدن مرتفع سازید، یا از تشنگی بمیرید! اما اگر زنده ماندن را انتخاب کنید و مقابل شما جز جرعه‌ای آب نباشد، دیگر انتخابی ندارید و همان را می‌نوشید و پس از نوشیدن نیز آثارش در بدن شما، در اختیار شما نمی‌باشد؛ اما اگر چند گزینه مانند آب، چای، آب میوه یا مسکرات در مقابل شما باشد، با اراده و اختیار خود، یکی را انتخاب می‌کنید و می‌نوشید و پس از نوشیدن، آثار آن در بدن شما “قضا” می‌شود.

“آزادی در عمل” نیز همین‌گونه است؛ آنجا که مجبور به انجام کاری شوید، دیگر آزادی ندارید، اما اگر مجبور نباشید و چند گزینه پیش روی شما باشد، می‌توانید یکی را انتخاب کنید و به انجام آن مبادرت ورزید، مثل این که کسی عمل صالح را برگزیند، یا ظلم و فساد را برگزیند؛ و البته هر کدام را برگزیند، آثار دنیوی و اخرویش “قضا” می‌شود، یعنی حتماً به وقوع می‌پیوندد.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

حقیقت صلوات

آیا پیامبر اکرم و اهل بیت علیهم السلام نیز صلوات را مانند ما می‌گفتند، یعنی خودشون به خودشون درود می‌فرستادند؟

دو‌نکته مقدماتی

الف - معادل “صلوات” به فارسی، “درود” نیست؛ بلکه به خاطر کمبود واژۀ جایگزین، لفظ “درود” را آورده‌اند! آیا خداوند سبحان و ملائک، دائم بر ایشان “درود” می‌فرستند؛ مثلاً دائم به ایشان «آفرین - آفرین» می‌گویند؟! این یعنی چه؟!

ب - صلوات بر ایشان، فعل خداست، کاریست که انجام می‌دهد، یعنی بنده‌اش را مشمول رحمت و مغفرت خویش می‌گرداند.

بدیهی است که وقتی خداوند متعال به بندگان مؤمنش دستوری می‌دهد، اولین مخاطب، دریافت کنندۀ وحی است که سرآمد تمامی مؤمنان می‌باشند؛ لذا یقیناً ایشان امر خدا را بیشتر و بهتر از همگان به جای می‌آوردند.

ج - "صلوات"، فقط یک ذکر لفظی نیست، بلکه “دعا” و “اعلام مواضع” است، و دعا یعنی خواندن خداوند منّان و درخواست از او؛ لذا نه تنها هیچ منعی ندارد که ایشان برای خود دعا نمایند، بلکه هر انسان عاقل و مؤمنی، برای خودش دعا می‌کند؛ لذا به بندگان مؤمنش امر نمود که حتماً برای شخص پیامبر اکرم علیه السلام، چنین دعای خیری بنمایید؛ و در چگونگی بیان آن نیز ایشان فرمودند: بگویید «الّلهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ

صلوات خداوند متعال و فرشتگان بر دیگران

همانگونه که خبر داد: «إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ»؛ فرمود:

«هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَمَلَائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَكَانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيمًا» (الأحزاب، 43)

- اوست آن که با فرشتگان خود بر شما صلوات دارد، تا شما را از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون آورد، و او به مؤمنان رحیم است.

بنابراین، صلوات خداوند متعال بر پیامبرش، رحمت‌آوری بر اوست و بر دیگران، هدایت و خارج نمودن از تاریکی‌ها به سوی نور می‌باشد.

فرمود: خداوند متعال، بندگان صابر خود را مشمول صلواتش می‌گرداند؛ و به یقین مقصود این نیست که بر آنان درود و سلام می‌فرستد!

«الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ * أُولَئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ» (البقره، 156 و 157)

- آنها كه هر گاه مصيبتی به آنها رسد می‏گويند: ما از آن خدا هستيم و به سوی او باز می‏گرديم * اينها همانها هستند كه صلوات و رحمت خدا شامل حالشان شده و آنها هدايت يافتگان می‌باشند.

سلام و صلوات ما بر خودمان

آدمی باید از یک سو قدر و مقام خود را با نعماتی که خداوند منّان به او عطا نموده بداند و برای خودش ارزش قائل شود، و از سویی دیگر، برای خودش دعای خیر نماید.

انبیای الهی، نه تنها برای خود دعا می‌نمودند که مشمول رحمت واسعۀ الهی بمانند، بلکه “سلام” را که از اسمای الهی است بر خود می‌خواندند، چنان که حضرت عیسی علیه السلام می‌فرمود:

«وَالسَّلَامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَيَوْمَ أَمُوتُ وَيَوْمَ اُبْعَثُ حَيًّا» (مریم علیها السلام، 33)

- و سلام بر من، روزى كه زاده شدم و روزى كه مى‌ميرم و روزى كه زنده برانگيخته مى‌شوم.

ما نیز در نمازها، دعاها و زیارات، بر خودمان سلام و صلوات داریم؛ چنان که در سلام هر نمازی می‌گوییم: «السّلام علینا و على عباد اللَّه الصّالحین - سلام بر ما و بندگان صالح خدا»؛ و در دعاهای زیارتش عاشورا، که تماماً دعا برای خودمان است، از او می‌خواهیم که به خاطر اتصال به سیدالشهداء علیه السلام و اتخاذ و اعلام بهترین و برترین مواضع در تولا و تبری، و آن هم در موقعیتی عاشورایی، ما را مشمول صلوات، مغفرت و رحمت خویش گرداند: «اَللّهُمَّ اجْعَلْنی فی مَقامی هذا مِمَّنْ تَنالُهُ مِنْکَ صَلَواتٌ وَ رَحْمَةٌ وَ مَغْفِرَةٌ - بار إلها! مرا در این مقامی که هستم، از آنان قرار ده که صلوات و رحمت و مغفرتت شامل حال آنهاست.

حقیقت صلوات بر محمد و آل محمد علیهم السلام

«إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِيمًا» (الأحزاب، 56)

- خداوند و فرشتگانش صلوات (رحمت) خود را بر پیامبر می‏فرستند، ای كسانی كه ايمان آورده‌ايد بر او صلوات داشته باشید و سلام گوئيد و تسليم فرمانش باشيد.

“سلام و صلوات” را “درود” معنا کرده‌اند، اما در آیه، پس از امر به صلوات فرمود: «‌وَسَلِّمُوا - به ایشان سلام دهید»، یعنی صلوات و سلام، دو معنای متفاوت دارند و دو امر جداگانه می‌باشند.

●- "صلوات"، همچون “صلاة"، از ریشۀ “صلّ"، به معنای “اتصال و وصل شدن و پیوستن” می‌باشد. در واقع می‌فرماید: خدا و فرشتگان کارگزارش، رحمت الهی را به ایشان وصل کرده‌اند و ایشان را «رَحْمَةً لِلْعَالَمِينَ» قرار دادند، پس شما نیز به ایشان متصل شوید، تا به رحمت واسعۀ إلهی وصل گردید و پس از این اتصال، به ایشان سلام دهید و تسلیم امرش گردید؛ و ما با فرستادن صلوات، ضمن دعا، اتصال خویش را بیان و اعلام می‌داریم

اهمیت اتصال

آدمی همچون قطره‌ای بی‌ارزش و سرگردان می‌باشد و به تناسب “اتصالش"، هویت و ارزش پیدا می‌کند؛ اگر به فاسد و فانی متصل شود، خودش هم فاسد و فانی می‌گردد و اگر به خیر و باقی متصل شود، خودش هم خیر، باقی و پربرکت می‌گردد؛ لذا به اتصال به “حبل الله” و نیز “صلاة و صلوات” و سایر هر آن چه آدمی باید برای رشد، کمال و قُرب به آن وصل شود، امر نمود و از اتصال به ظلم، فساد، گناه و آتش جهنم، بر حذر داشت و فرمود:

«وَالَّذِينَ يَصِلُونَ مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَيَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَيَخَافُونَ سُوءَ الْحِسَابِ * وَالَّذِينَ صَبَرُوا ابْتِغَاءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَأَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ سِرًّا وَعَلَانِيَةً وَيَدْرَءُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ أُولَئِكَ لَهُمْ عُقْبَى الدَّارِ» (الرّعد، 21 و 22)

- و آنان كه آنچه را خدا به پيوستنش (اتصالش) فرمان داده مى‌‏پيوندند و از پروردگارشان مى‌ترسند و از سختى حساب بيم‌دارند * و كسانى كه براى طلب خشنودى پروردگارشان شكيبايى كردند و نماز برپا داشتند و از آنچه روزيشان داديم نهان و آشكارا انفاق كردند و بدى را با نيكى مى‏‌زدايند؛ فرجام خوش در سرای باقی، از آن آنهاست.

و در بارۀ کفار، مشرکان، منافقان، ظالمان، جنایتکاران و فاسدان فرمود: «جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَهَا وَبِئْسَ الْقَرَارُ - به جهنم وصل می‌شوند و چه بد قرارگاهی است» (ابراهیم علیه السلام، 29)

●- بنابراین، پیامبر اکرم و اهل بیت علیهم السلام، بر خودشان سلام و صلوات داشتند، چنان که سایر انبیا و اولیای إلهی داشتند و ما نیز بر خودمان، درخواست صلوات إلهی و سلام داریم.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

چون نيازى دارى شرم مدار ...

إِسْحَاقُ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو هَاشِمٍ الْجَعْفَرِيُّ قَالَ:

شَكَوْتُ إِلَى أَبِي مُحَمَّدٍ ع ضِيقَ الْحَبْسِ وَ كَتَلَ الْقَيْدِ «1» فَكَتَبَ إِلَيَّ أَنْتَ تُصَلِّي الْيَوْمَ الظُّهْرَ فِي مَنْزِلِكَ فَأُخْرِجْتُ فِي وَقْتِ الظُّهْرِ فَصَلَّيْتُ فِي مَنْزِلِي كَمَا قَالَ ع وَ كُنْتُ مُضَيَّقاً فَأَرَدْتُ أَنْ أَطْلُبَ مِنْهُ دَنَانِيرَ فِي الْكِتَابِ فَاسْتَحْيَيْتُ فَلَمَّا صِرْتُ إِلَى مَنْزِلِي وَجَّهَ إِلَيَّ بِمِائَةِ دِينَارٍ وَ كَتَبَ إِلَيَّ إِذَا كَانَتْ لَكَ حَاجَةٌ فَلَا تَسْتَحْيِ وَ لَا تَحْتَشِمْ وَ اطْلُبْهَا فَإِنَّكَ تَرَى مَا تُحِبُّ إِنْ شَاءَ اللَّهُ.

از ابو هاشم جعفرى گويد: به ابى محمد (ع) شكايت كردم از تنگى زندان و فشار كند و زنجير، به من پاسخ نوشت كه:

تو امروز نماز ظهرت را در منزلت مى‌خوانى، و هنگام ظهر مرا در آوردند و نماز را در منزل خود خواندم چنانچه امام (ع) فرمود، من در تنگى معيشت بودم و مى‌خواستم در نامه خود چند اشرفى از آن حضرت بخواهم شرمم آمد ولى چون به منزلم رسيدم صد اشرفى براى من فرستاد و نوشت: چون نيازى دارى شرم مدار و ملاحظه مكن و آن را بخواه كه دل خواه خود را بينى ان شاء الله.

📗 اصول کافی، کتاب الحجه ، ج1، باب مولود ابی محمد الحسن بن علی (ع) حدیث دهم

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

دوره فَترَت

دوره فَترَت

اصطلاح دورهٔ فترت از آیهٔ ۱۹ سوره مائده اقتباس شده است.

« يَا أَهْلَ الْكِتَابِ قَدْ جَاءَكُمْ رَسُولُنَا يُبَيِّنُ لَكُمْ عَلَىٰ فَتْرَةٍ مِنَ الرُّسُلِ أَنْ تَقُولُوا مَا جَاءَنَا مِنْ بَشِيرٍ وَلَا نَذِيرٍ ۖ فَقَدْ جَاءَكُمْ بَشِيرٌ وَنَذِيرٌ ۗ وَاللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ » مائده : ۱۹

ای اهل کتاب! بی تردید رسول ما پس از روزگار فترت و خلأ پیامبران به سوی شما آمد [و آنچه را مورد نیاز دنیا و آخرت شماست] برای شما بیان می کند که [روز قیامت در پیشگاه خدا] نگویید: برای ما هیچ مژده دهنده و بیم رسانی نیامد، یقیناً مژده دهنده و بیم رسان به سویتان آمد؛ وخدا بر هر کاری تواناست

در معنای آن مفسرین دو دیدگاه دارند.

برخی فترت رسل را به معنای انقطاع رسل و نبود پیامبران در این دوره دانسته‌اند.^۱ در روایات هم به دورانی که نبود پیامبران اطلاق می‌شود. بنا به نقل تفسیر قمی امام علی(ع) فترت رسل را «انقطاع من الرسل احتج علیهم» تفسیر می‌کند.^۲
دسته‌ای دیگر از مفسران، معنای انقطاع نبوت را نمی‌پذیریند و فترة من الرسل را به سکون و ضعف تفسیر کرده‌اند.^۳ جاحظ با تفسیر آن به سستی، می‌گوید میان سستی و گسست تفاوت است. ^۴ صدوق فترت را به نبود پیامبران ظاهر مشهور معنا کرده است و به وجود پیامبران پنهان در این دوره قائل است.^۵ علامه طباطبایی فترت من الرسل را سکونی که پیامبری در آن نازل نشده است، معنا کرده ^۶ اما مقصود از فترت را فترت پیامبران صاحب شریعت می‌داند نه مطلق پیامبران.^۷

فترت در فترة من الرسل اگر به معنای سستی باشد، به دورانی که رکود و ضعف در ارسال رسل بوده گفته می‌شود نه دوران نبود پیامبران.^۸ و فترت به این معنا به معنای دوران ضعف، تقیه و خانه‌نشینی است.

دوره‌های فترت

در دوران بعثت انبیاء از حضرت آدم(ع) تا پیامبر اسلام، چند دوره به عنوان دورهٔ فترت شمرده شده است:^۹

فترت میان ادریس و نوح.
بین نوح و هود به مدت هشتصد سال.
فترت میان صالح و ابراهیم به مدت ۶۳۰ سال.
فترت میان عیسی و حضرت محمد(ص). آنچه به عنوان فترت معروف است و از آن سخن می‌گویند این دوره از فترت است که در برخی روایات ۵۰۰ سال^۱۰و در برخی روایات ششصد سال^۱۱ شمرده شده است. این دوره پس از ارسال انبیاء بنی اسرائیل است. مطابق نقل میان حضرت موسی و عیسی ۱۷۰۰سال فاصله بود و هیچ فترتی نبود و هزار پیامبر از بنی‌اسرائیل در این مدت مردم را دعوت می‌کردند.[^۱۲]

دوره فترت و خالی نبودن زمین از حجت

در نگاه ابتدایی انقطاع رسل در یک دوره زمانی با خالی نبودن زمین از حجت ناسازگار است. به باور شیخ صدوق، اگر فترت به معنای خالی شدن زمین از حجت باشد، مخالف روایاتی است که می‌گوید زمین از حجت هیچ‌گاه خالی نخواهد شد.[^۱۳]برای رفع این ناسازگاری پاسخ‌های گوناگونی گفته شده است. گاه دورهٔ فترت به معنای انقطاع رسل نفی شده است و گاه حجت را اعم از انبیاء و اوصیاء و علماء دانسته‌اند.

شیخ صدوق با استناد به روایاتی که از اوصیاء این دوره نام می‌برد، فترت را به معنای پنهان بودن و آشکار نبودن دعوت می‌داند نه نبود حجت.[^۱۴]

شیخ طوسی نیز با استناد به خالی نبودن زمین از حجت می‌گوید به دلیل اندک بودن پیروان آنها، به دلیل ترس و تقیه آنها ظاهر نبودند.[^۱۵] طبری[^۱۶] و طوسی[^۱۷] نیز مانند صدوق انقطاع رسل را نمی‌پذیریند و بر این باورند که برای همهٔ امت‌ها پیامبری آمده است.

طباطبائی دورهٔ فترت را به نبود انبیای صاحب شریعت تفسیر می‌کند نه نبود مطلق انبیاء.[^۱۸] جوادی آملی در یک احتمال دورهٔ فترت میان حضرت عیسی و حضرت محمد را به نبود انبیاء بنی‌اسرائیل تفسیر می‌کند.[^۱۹]

برخی از مفسرین حجت را اعم از انبیاء و اوصیاء می‌دانند و هیچ امتی را از انبیاء یا اوصیاء آنان خالی نمی‌داند.[^۲۰]

بیضاوی و مفسران دیگری نذیر در هر امتی را اعم از پیامبران و عالمان می‌داند.[^۲۱]

زمخشری با پذیرش دوران فترت نبی، نذیر در امت‌ها را انبیاء یا آثار آنان می‌داند.[^۲۲]

مغنیه نذیران هر امت را پیامبران، کتابهای‌شان، مصلحان و عقل و فطرت می‌داند.[^۲۳]

پانویس

۱) طبرسی، مجمع البیان،‌ج۳، ص۳۰۵، ذیل آیه ۱۹ سورهٔ مائده؛طوسی، التبیان، ج۳، ص۴۷۹
۲) قمی، ج۱، ص۱۶۵
۳) قرطبی، الجامع لاحکام القرآن،‌ج۶، ص۱۲۱
۴) جاحظ، رسائل الجاحظ، ج۳، ص۲۵۶
۵) صدوق، کمال الدین، ج۱، ص۶۵۹
۶) طباطبائی، المیزان، ج۵، ص۲۵۳
۷) طباطبایی، المیزان،‌ج۱۶، ص۲۴۴
۸) مهدیه رجایی، مهدی قندی، دوران‌های فترت و پیوستگی زنجیره‌ حجت‌های الهی، امامت پژوهی،ش ۱۸، زمستان ۱۳۹۴
۹) مازندرانی، محمدصالح، شرح الکافی، ج۲، ص۳۵۱
۱۰) الروضة من الکافی، ج۸، ص۱۲۱، ح ۹۳. و مثله فی تفسیر القمّی، ج ۱، ص۲۳۲
۱۱) صحیح البخاری، ج ۴، ص۲۷۰.
۱۲) قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۶، ص۱۲۱

۱۳) صدوق، کمال الدین، ج۲، ص۶۵۶
۱۴) صدوق، کمال الدین، ج ۲، ص۶۶۶
۱۵) طوسی، التبیان، ج۲، ص۱۹۴
۱۶) طبری، ج ۲۲، ص۸۶
۱۷) طوسی، التبیان، ج ۸، ص۴۲۵
۱۸) طباطبائی، المیزان، ج۱۶، ص۲۴۴
۱۹) جوادی آملی، تسنیم، ج ۲۲، ۲۲۹
۲۰) مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۴، ص۳۳۲ و ج ۱۶،ص ۹۸
۲۱) بیضاوی، ج۴، ص۲۵۷
۲۲) زمخشری، کشاف، ج۳، ص۶۰۸
۲۳) مغنیه، الکاشف، ج۶، ص۲۸۷؛ مغنیه، تفسیر المبین، ص۵۷۵

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

شهید محمد دالوند

✍️امروز یه داستان جالب از جنگ تحمیلی ۱۲ روزه براتون دارم

تو روزهای اول جنگ یکی از جاهایی که مربوط به سپاهه، یه خودرو نظامی هدف حمله قرار می‌گیره
برای جابجایی این خودرو نیاز به جرثقیل بوده
ظاهرا اون موقع سپاه جرثقیل در دسترس نداشته و نیاز بوده فوراً اون خودرو جابجا بشه
برای همین به یک راننده جرثقیل خصوصی زنگ می‌زنن و ازش می‌خوان که این کارو براشون انجام بده (این راننده نه ظاهر انقلابی داشته و نه اون موقع رغبت زیادی برای انجام این کار)
وقتی که میاد کار رو می‌بینه

میگه : من برای جابجایی این ۳۰ میلیون می‌گیرم
بچه‌هایی که مسئول این کار بودند خیلی باهاش حرف می‌زنن که کمتر بگیره چون بودجه در دسترس نداشتن ظاهراً ، اون راننده دیگه آخرش راضی میشه با ۲۰ میلیون کارو براشون انجام بده .
وسط‌های کار تشنه اش میشه و از بچه‌ها می‌خواد که براش آب بیارن ؛
یه لیوان آب براش میارن یه قلوپ از اون آب می‌خوره، با بی‌میلی بقیشو کنار می‌زاره ‌

میگه : آب خنک‌تر و بهتر ندارید ؟
شما خودتون از این آب می‌خورید ؟
میگن نه نداریم ! همینه همه مون از همین استفاده می‌کنیم .
میگه : یعنی شما واقعاً با این امکانات و با این آب دارید می‌جنگید ؟!
میگن آره .
مشغول ادامه کار میشه
وقتی که تموم میشه و بچه‌ها می‌خوان براش پولو واریز کنن میگه من از شما پول نمی‌گیرم و میره .
فرداش برمی‌گرده پیش همونا .
بهش میگن چی شد تو دیروز هم به زور اومدی اینجا، الان چرا خودت اومدی؟
میگه دیشب که رفتم خونه این داستانو برای مادرم تعریف کردم و وقتی شنید شما تو چه شرایطی می‌جنگید گفت: هر موقع بچه‌های سپاه کاری داشتن باید براشون انجام بدی و هیچ پولی هم نگیری وگرنه شیرمو حلالت نمی‌کنم .
حالا شما هر کاری داشتید من در خدمتم .

می‌گذره تا چند روز بعد یه لانچر هدف حمله پهپادی قرار می‌گیره و دوباره جرثقیل نیاز میشه برای جابجایی .

زنگ می‌زنن به این راننده و ایشون هم فوراً خودش رو به اونجا می‌رسونه و در حین انجام کار هدف حمله پهپادی قرار می‌گیره و به شهادت می‌رسه.

آره دوست عزیز

خدا هیچ کس رو بدهکار خودش نمیزاره

وقتی خودت رو براش خرج کنی می خردت

محمد از پول و مادیات به خاطر خدا گذشت و اینطوری عند ربهم یرزقون شد…

ولاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ أَمْوَاتاً بَلْ أَحْيَاء عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ

صلواتی هدیه کنیم به روح شهید محمد دالوند

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

تاثیر وتأثر در عالم ولو عبادات فردی!

هیچ عبادت و اطاعتی صرفا فردی نیست و نقش و آثار اجتماعی دارند

عالَم خلقت، در عین کثرت و تنوع، یکپارچه آفریده شده است، لذا تمامی اجزای آن به صورت مستقیم یا غیر مستقیم، با یکدیگر در ارتباطند و تأثیر و تأثر دارند.

طبق قانون پایستگی انرژی ، انرژی صرفت از حالتی به حالت دیگر در می آید . با این بیان میتوان گفت حتی اثر حاصل از عبادات فردی نیز اثر گذار بر عالم است. و این حقیقت دارد، چرا که هیچ شکافی در این عالَمِ به هم پیوسته، وجود ندارد:

«الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ طِبَاقًا مَا تَرَى فِي خَلْقِ الرَّحْمَنِ مِنْ تَفَاوُتٍ فَارْجِعِ الْبَصَرَ هَلْ تَرَى مِنْ فُطُورٍ» (المُلک، 3)

- همان كه هفت آسمان را طبقه طبقه بيافريد؛ در آفرينش آن [خداى] وجود بخش (رحمان)، هيچ گونه تفاوت [خلاء، شکاف و بی‌نظمی] نمى‌‏بينى؛ باز هم بنگر، آيا خلل [و شکافی] مى‌‏بينى؟!

انسان نیز به صورت منفرد زندگی نمی‌کند، بلکه به غیر از ارتباط با طبیعت و ماورای آن، زندگی اجتماعی دارد؛ لذا کاری نمی‌کند، مگر آن که تأثیر جهانی و عمومی داشته باشد؛ به عنوان مثال: اگر کسی بذری بکارد یا گیاهی بچیند، بر تمامی طبیعت و زندگی انسان‌ها و حیوانات و محیط زیست، اثر می‌گذارد.

در قرآن و تذکرات قرآنی بنگرید

چنانچه آمده صِرف ایمان و عمل صالح فردی، برای رشد و سعادت در دنیا و آخرت کافی نیست، بلکه لازم است «وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ» صورت پذیرد . یعنی باید پس از اصلاح خویشتن، دیگران را به حق و استقامت توصیه نمود.

در فراز دیگری از کلام قرآن چنین امر شده «وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَى وَلَا تَعَاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ - و در نيكوكارى و پرهيزگارى با يكديگر همكارى كنيد و در گناه و تعدى دستيار هم نشويد» (المائدة، 2)؛ چنان که فرمود:«مَنْ قَتَلَ نَفْسًا بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعًا وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعًا» (المائدة، 32) - هر کس انسانی را جز برای حق، [مانند جنگ با متجاوزان یا قصاص]، یا بدون آنکه فسادی در زمین کرده باشد، بکُشد، چنان است که همه انسان‌ها را کشته، و هر کس انسانی را از مرگ برهاند و زنده بدارد (احیا کند)، گویی همه انسان‌ها را زنده داشته است.

همه این موارد نشان از پیوستکی ،تاثیر وتاثر دارد

برخی گمان دارند که عباداتی چون نماز، روزه، حجّ، تلاوت قرآن مجید، تحصیل علم، تلاش برای کسب حلال و رعایت برخی دیگر از احکام،صرفا عبادات فردی و شخصی می‌باشد؛ در حالی که حتی عبادت، فردی وانجام تکالیف فردی، آثار اجتماعی دارند

تک تک افراد جامعه ایمانی اگر عبادات فردی خود را انجام دهند ایا تاثر اجتماعی دیده نمیشود؟؟

در محضر ذات اقدس اله ، بندگان یا از اعضای “حزب الله” هستند و یا از اعضای “حزب الشیطان” و حد وسطی وجود ندارد؛ لذا اگر مؤمنی در یک محیط کفرآلود، نمازی بگذارد، خود را جزو گروه مؤمنان اعلام می‌نماید و به صورت جمع می‌گوید: «إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ - ما تو را بندگی می‌کنیم و ما از تو یاری می‌طلبیم»؛ و هنگام دعا نیز برای تمامی این گروه دعا می‌کند «اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ - ما را به راه راست هدایت فرما» و کسی که روزه می‌گیرد، یکی از اعضای جامعه را به ایمان و تقوا سوق می‌دهد؛ و آن که قرآن کریم را تلاوت می‌نماید، علم و ایمان یکی از اعضای جامعه را تقویت می‌نماید و زبانش را گویای وحی الهی می‌گرداند که آثارش تا ابد به دیگران نیز منتقل می‌شود.

بنابراین، هیچ عبادت و اطاعتی، صِرفاً فردی نیست و همه نقش و آثار اجتماعی دارند؛ و هر چه آثار اجتماعی داشته باشد، حتماً بار فرهنگی، تربیتی، اخلاقی، اقتصادی و سیاسی نیز دارد.

انحرافات و گناهان نیز چنین هستند

هیچ انحراف و گناهی، حتی اگر به تنهایی و در خلوت به انجام رسد، یک گناه فردی و بدون تأثیر بر دیگران نمی‌باشد!

آن که کفر و شرک می‌ورزد و می‌گوید: «این نظر و اعتقاد شخصی خودم است و به دیگران ربطی ندارد!»، یا آن که مبتنی بر جهل و تکبرش، مرتکب گناهان عدیده‌ای می‌شود و مدعی است: «اینها تمایلات و رویکردهای شخصی خودم می‌باشد و دیگران حق مخالفت و ممانعت ندارند!» کاملاً در اشتباه است، چرا که نه تنها یکی از اعضای جامعۀ انسانی را منحرف و فاسد نموده است، بلکه جهل، تکبر، انحراف و تباهی او، بر تمامی اعضای محیط و جامعه انسانی اثر می‌گذارد!

دقت شود که آثار رویکردها، گفتارها و کارهای نیک یا بد، شخصی و مقطعی نمی‌باشند، بلکه تا آخرین روز حیات دنیا، ادامه دارند و منتقل می‌شوند.

از این‌رو، کسی گمان ننماید که اگر کار خوبی انجام داد و عبادتی نمود، در دنیا اثر شخصی و مقطعی دارد و در آخرت به او ثوابی چون سیب و گلابی و قصر و حور بیشتری می‌دهند؛ یا اگر کار بد و گناهی انجام داد، آثارش فردی است و در آخرت او را به جهنم می‌برند و معذب می‌کنند! خیر؛ بلکه تمامی اعمال، با آثار آنها تا قیامت ثبت شده و به نتیجه می‌رسند:

«إِنَّا نَحْنُ نُحْيِي الْمَوْتَى وَنَكْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ فِي إِمَامٍ مُبِينٍ» (یس، 12)

- ما هستيم كه مرده‌ها را زنده مى‌كنيم و آن چه از پیش نموده‌اند و آثار آنان را مى‌نويسيم و همه چيز را در امامى آشكار [یا همان لوح محفوظ] شماره كرده‌ايم.

● بنابراین، دقت داشته باشیم که نه هیچ اطاعت و عبادتی صرفاً فردی می‌باشد و آثارش فقط متوجه فرد می‌شود، و نه هیچ انحراف و گناهی صرفاً فردی و بی‌تاثیر در دیگران می‌باشد؛ و دیگر آن که این آثار، تا آخرین روز حیات بشر در زمین، ادامه دارد.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

باشگاه زندگی با قران (حفظ قران رایگان)

اگه دوست داری قرآن 📖 حفظ کنی اما هنوز درگیر انتخاب استاد و روش ها و… هستی بهت پیشنهاد میدهم در باشگاه زندگی با قرآن یکبار شرکت کنی

ضرر نمیکنی نهایتا یک سوره را با درک مفاهیم حفظ میکنی و آن وقت بهتر میتونی برای ادامه تصمیم بگیری

آموزش در این باشگاه اولا رایگان و با فهم معانی قرآن هست و ثانیا برای هر دو جنس خانم و آقا برگزار می شود

دومین چالش حفظ قرآن در باشگاه زندگی با قرآن

حفظ سوره ضحی
گروهای سنی
5تا7سال در سه جلسه
8تا10سال در دو جلسه
۱۱تا۱۴سال در یک جلسه

حفظ سوره نازعات
گروهای سنی
بزرگسالان دوجلسه
۱۵تا۱۸ سه جلسه
۱۱تا۱۴ ( سواد قرائت داشته باشند) در ۴جلسه
۸تا۱۰سال (سواد قرائت داشته باشند ) در ۶جلسه

⏰ شروع کلاسها از هفته دوم مرداد ماه با تکمیل ظرفیت هر کلاس ۲۰نفر

جهت ثبت نام به‌کانال موسسه در تلگرام یا ایتا مراجعه نموده و به ادمین ثبت نام پیام دهید

https://eitaa.com/Quranetwork

https://t.me/Quranetwork

أللَّھُـمَ ؏َـجِّـلْ لِوَلیِڪْ ألْـفَـرَج🌤

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.